Waarom mannen scheiden

Ik was op slag verliefd op je. Op je lange donkere krullen, je onuitputtelijke lach. Je deed zo lief… Lees verder >

Laatste dag van uitdaging week positief denken

De uitdaging ‘een week positief denken’ was officieel voorbij op zaterdag 12 mei. De laatste dag was het een stuk makkelijker positief te denken omdat ik beter geslapen had en meer energie had.

Zoals ik al eerder schreef, is deze uitdaging een stuk lastiger omdat gedachten niet concreet en tastbaar zijn. Je moet heel bewust omgaan met je gedachten en hoe je op bepaalde situaties reageert. Op het moment dat ik me op ging winden over een (in mijn ogen) negatieve situatie, analyseerde ik mijn gedachten. Dat ging ongeveer zo:

‘Wat gebeurt er nu? Waarom reageer ik zo heftig? Wat zit hierachter? Gaat dit wel over mij of ligt de verantwoordelijkheid bij een ander? Waarom wil ik dit rechtzetten? Wat is mijn belang? Zijn deze gedachten effectief of is het zonde van mijn tijd en energie? Hoe kan ik invloed uitoefenen? Kan ik überhaupt invloed uitoefenen?’ ‘En dan de moeilijkste: hoe kan ik dit positief bekijken? Waar zit de winst? Wat leer ik hiervan? En dan de vraag die je jezelf wel moet kúnnen stellen: ‘wat zegt deze reactie over mij?’

Ik kan je vertellen dat dit al heel erg relativerend werkt. Je bereikt over het algemeen niets door negatief te denken over een bepaalde situatie. Het is niet zo dat je meer bereikt door er positiever over te denken maar het scheelt wel een hoop energie, angst en ergernis! Als je dan toch niets kunt veranderen aan de situatie, hoe je deze ook bekijkt, dan zijn negatieve gedachten dus per definitie zinloos.

Het kost even wat moeite om je gedachten steeds te analyseren, maar winst boek je vrijwel alleen maar door ergens tijd en energie in te steken. Uiteindelijk zal het makkelijker gaan en zullen veel negatieve gedachten (of ‘doemgedachten’) vervangen zijn door meer positieve gedachten. Ik geloof dat het positieve effect ervan pas merkbaar zal zijn als mijn gevoel al deze mooie gedachten ook gaat geloven. En dat gebeurt uiteindelijk vanzelf… Andersom is het namelijk ook gelukt.

Want wees eerlijk… kloppen al jouw negatieve gedachten ook echt met de werkelijkheid?

 

Dag 4 en 5 van week positief denken

Pruttelend autootje en muggen die in olifanten transformeren

Wanneer je leest over mijn uitdaging een week positief denken, zou je kunnen denken dat ik ‘normaal’ heel negatief denk. Dat is dus zeker niet het geval. Ik ben optimistisch en verkies de positieve kant van een situatie of een verhaal. Maar… ik kan me wel snel opwinden over dingen die ik niet eerlijk of terecht vind. Ik ben bang dat dit een genetische aangelegenheid is. Mijn vader heeft er last van en ook mijn zusje kan zich vreselijk opwinden. Mijn dochter Lisa had er als klein kind al last van. Zo zag ze dat een vriendinnetje van haar door twee jongens geslagen werd. Dit vond ze zo oneerlijk en ze dook ertussen. Het vriendinnetje is gevlucht en Lisa mepte er op los totdat haar kleren gescheurd waren en haar gezicht onder de schrammen zat. Ze heeft er nog steeds kleine littekentjes van. Ik nam mijn telefoon altijd mee, waar ik ook heen ging, want ik werd nog weleens door school gebeld dat Lisa weer eens voor iemand opgekomen was met alle gevolgen van dien.

In het verleden behaalde resultaten, bieden geen garantie voor de toekomst
Als er zich een vervelende situatie voordoet, kijk ik vaak ook even terug naar mijn aanpak en de uitkomst van een soortgelijke situatie in het verleden. Als de uitkomst negatief was, ben ik soms bang dat het weer zo uit zal pakken. En juist die gedachten, probeer ik deze week om te buigen.

Ik heb al wel gemerkt dat voldoende slaap één van de belangrijkste factoren is om emotioneel weerstand te bieden tegen vervelende situaties. Sterker nog; als je een slaapgebrek hebt, heb je de neiging van een mug een olifant te maken. Ik benijd mensen die maar weinig slaap nodig hebben om zich superfit te voelen. Ik behoor in elk geval niet tot die categorie.

In het begin van de week leed ik aan een ernstige vorm van slaapgebrek en dat was te merken! Ik voelde me net een autootje dat met zijn laatste beetje brandstof vooruit pruttelde. In de loop van de week heb ik aardig bijgetankt en dat merk ik in positieve zin! 

Overtuigingen en gedachten
De uitdaging is wel een stuk lastiger dan die van een week niet snoepen. Snoep is tastbaar. Gedachten niet. Je moet continue stil staan bij je gedachten, wil je er ook echt iets mee kunnen doen. Mijn collega Kallisti, merkte op dat je je gedachten wel om kunt buigen, door er een positieve variant voor in de plaats te ‘zetten’, maar dat dit heel ‘mechanisch’ is als je er niet in gelooft. Vooral overtuigingen, een grote bron van steeds maar weer terugkerende gedachten, kunnen flink verankerd zijn in je systeem. Als ik ervan overtuigd ben dat het rotweer is als het regent, kan ik wel tegen mezelf zeggen: ‘wat fijn zeg, dat het regent!’, maar dat zet dan geen zoden aan de dijk. Als ik ga nadenken over de voordelen van een regenachtige dag en dit mezelf telkens voorhoud als het regent, kunnen mijn gedachten over een regenachtige dag op den duur wel veranderen. Dat lukt niet in één week, dus ik zal deze uitdaging toch echt langer moeten ‘doortrekken’.

Ik zie dat het bijna half negen is en tijd voor mij om aan het werk te gaan… Ik hou je op de hoogte van mijn bevindingen over deze interessante uitdaging!

Dag 3 van uitdaging: een week positief denken! – Stress en adrenaline

Stress & Adrenaline; een vrolijk paar
Ik moest vanmorgen enorm mijn best doen positief te zijn. Mijn LadysCalendar-app toonde me dat ik mijn hormonen nog niet de schuld kon geven. Ik zocht meteen andere zondebokken en vond deze in Mister Stress en Miss Adrenaline die al al een paar dagen bij me op bezoek zijn. Ze vinden het blijkbaar erg gezellig, want ze zijn niet bij me weg te slaan. Ik ben een ochtendmens en heb baat bij voldoende slaap. Het echtpaar Stress en Adrenaline zijn daarentegen echte nachtbrakers en houden me steeds uit mijn slaap. Als ik vraag of ze weg willen gaan, kijken ze me aan met een cynische blik waaruit ik op kan maken dat ze geen plannen hebben in die richting. Het positieve aan dit hele verhaal is, dat ik me inmiddels niet meer stoor aan mijn wallen, ik kan me niet eens meer herinneren hoe mijn gezicht eruit zag zonder die dingen.

Dichtgetimmerde agenda
Ik kijk in mijn Outlookagenda en zie dat er zes afspraken aan elkaar vastgeplakt zitten. Als ik in mijn e-mailinbox kijk, stokt mijn adem. Het woord ‘deadline’ lijkt als een rode draad door de mailtjes te lopen. Mijn collega Evie vertelt me dat ze vanmorgen al aangeklampt werd met de vraag of ik een opdracht misschien gisteren op wil leveren. Ik doe iets wat ik normaal niet zo snel doe: ik ‘weiger’ een vergaderverzoek. Even wat rust en tijd om orde in de chaos aan te brengen. Ik ben trots op mezelf dat ik ‘nee’ heb gezegd en vind dit eigenlijk wel een heel positief punt. Die heb ik in elk geval al binnen.

Koers
Ik hou ervan als ik genoeg te doen heb en duidelijke doelstellingen kan nastreven. Gestrest word ik als dingen niet duidelijk zijn en steeds maar weer veranderen. Ik wil een bepaalde koers kunnen varen. Ik wil niet in een bootje zitten dat alle kanten op zwiept omdat het niet weet waar het heen moet of omdat iedereen aan het stuur loopt te rukken. Ik ben een beetje chagrijnig omdat ik me niet genoeg kan focussen en omdat er heel veel tijd gaat zitten in discussies over werkprocessen die nooit plaats gaan vinden terwijl mijn collega en ik gewoon verder willen. Hoofdredacteur Ellen werpt zich op als reddingsboei als we besluiten uit het stuurloze bootje te springen.

SEO training
Aansluitend aan het projectoverleg ‘contentmigratie’ hebben we een SEO training. Een vrije vertaling van SEO is zoekmachinemarketing. Een onderwerp dat me ontzettend boeit. De manier waarop trainer Niels Bijvoet van Trafficbuilders de stof in onze breinen duwt, werkt als een kopje goede espresso. Ik ben wakker, geïnspireerd en vrolijk. Heel positief, vind je niet? Er zat dus blijkbaar nog ergens een beetje energie in dat lichaam van mij.

Stoomcursus
Collega Ilse van het geweigerde agendaverzoek komt naar me toe om me ervan te overtuigen dat ik er écht bij moet zijn, het is namelijk een stoomcursus formulieren bouwen in het nieuwe contentmanagementsysteem dat we gaan gebruiken. Ilse is zoals altijd erg overtuigend en ik kan gewoonweg niet weigeren. Nou ja, om positief te blijven: ‘ik heb het in elk geval geprobeerd!’ De stoomcursus blijkt erg interessant en zelfs te volgen voor mensen met een chronisch slaapgebrek. Ondertussen stapelen mijn mails zich op als een berg vieze stinkende was.

Wortels
In de laatste momenten voordat ik samen met collega Harry en Evie op bezoek ga bij ex-collega Dick op zijn nieuwe werkplek, maai ik als een bezetene door mijn mail heen. In de tussentijd teer ik op een zak wortels van Evie die ze met me deelt omdat we allebei geen tijd hebben gehad om te lunchen. Het positieve is, dat we samen een steengoed team zijn. Dat maakt het dan allemaal weer leuk.

Chilling
Mijn dochter van zeventien heeft ‘chillen’ tot een hogere levenskunst verheven en ik besluit deze kunst ook maar eens te bestuderen. Ik roep tegen echtpaar Stress en Adrenaline dat ze niet langer welkom zijn omdat ik ze geen positief gezelschap vindt. Opzouten! Ik ga me vanavond verder nergens meer druk over maken. Ok…. misschien is er dan één puntje waar ik me druk over ga maken… over het feit dat ik het niet in me heb, me niet druk te maken. *Zucht*

Dag 2 van uitdaging: een week positief denken! – Ajax, Vitesse en chocolade

De beren die ik dag 1 op de weg legde, hebben daar de hele dag voor niets gelegen. Ik heb, ondanks het trillende oogspiertje en de wallen, een hele leuke dag gehad. Vitesse-Ajax was heel erg leuk, ook al waren we voor Ajax terwijl we in het Vitesse-vak zaten. Ik was erg onder de indruk van de Vitesse-adelaar die een paar rondjes over de tribunes vloog. Ik heb het zoontje van een vriend van mijn vader, voor altijd in mijn hart gesloten. Deze jongen van acht maakte mijn hele dag in één zin helemaal goed.

‘Heb jij een zus?’ vroeg hij me. ‘

‘Een zusje, ze is tweeënhalf jaar jonger dan ik’ antwoord ik.

‘Hoe oud ben jij dan?’

‘Zesendertig.’

Er ontstaat een stilte. Twee donkere ogen kijken me aan. Een mond hangt open, het duurt even voordat er weer geluid uit komt.

‘Huuuuuuuh?? Echt niet! Dat kan niet! Ik dacht dat jij twintig was!’

Ik weet 100% zeker dat mijn mondhoeken de bovenkant van mijn oren hebben geraakt. Ik had ‘m willen knuffelen, zo lief vond ik dit jongetje. Ik heb me ingehouden. Als dat niet positief is, dan weet ik het ook niet meer!

Helaas bleven mijn zesendertig jarige ogen vrolijk doorknipperen vanwege het overactieve ooglidspiertje. Het is niet zoals met de hik, dat het bij een grote schok stopt.

Dan in het kort vandaag. Ik heb erg veel (geforceerd) positieve gedachten gehad:

• Het was ontzettend fijn om weer aan het werk te gaan (dat kon ik makkelijk zeggen, want ik ben een uurtje later dan normaal begonnen). Ik zou maar wegkwijnen als ik thuis zou zitten;
• Dat ik nog steeds ontzettend moe was, gaf helemaal niets. Het is vast ergens goed voor. Ik weet alleen nog niet precies waarvoor;
• Ik zag in dat een trillend oogspiertje juist heel positief was. Ik besefte dat ik ongemerkt toch aan sport deed. Er is geen andere spier in mijn lichaam dat in zo’n korte tijd zo intensief aan het werk is geweest. Met een paar gespierde ogen zie ik er straks vast tien jaar jonger uit. Je zult het zien!
• Ik heb vandaag bijgedragen aan mijn gezondheid door het eten van chocolade! Jaja! Hoe positief wil je het hebben? Er bestaat namelijk een chocoladesoort met chia zaadjes die barstensvol zitten met Omega 3 vetzuren. Daarnaast zit het goedje vol met anti oxidanten. Weet je wat nu zo goed van mij is? Ik heb een hele reep van dit gezonde spul naar binnen gewerkt! Ik ben echt trots op mezelf! ‘Wisdom for health and hapiness!’ dat is wat er op de achterkant van de verpakking stond. En dan ook nog biologisch. Echt heel positief allemaal;
• Dan nog een positief bericht om de dag af te sluiten: ik had mezelf voorgenomen uiterlijk kwart voor negen in bed te liggen met een kop biologische slaapthee (ik ben écht goed bezig!) om lekker een aflevering Lost te kijken met Aaron en op tijd te gaan slapen. Het goede nieuws is: het is kwart over negen en ik heb nog niet eens mijn tanden gepoetst! (Zou wel moeten met al die chiazaadjes tussen mijn tanden.) Ik heb lekker gekletst met mijn zusje aan de telefoon en heb mijn goede voornemen aan de kant gezwiept. Dat is echt verschrikkelijk positief. Echt waar. Dat betekent dat ik een heel flexibel mens ben en me niet laat leiden door de tijd. Zelfs niet als mijn oogleden loodzwaar voelen en mijn lichaam schreeuwt om slaap.

Het gaat mij werkelijk heel goed af, dat positief denken. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan??

Dag 1 van uitdaging: een week positief denken! – Wallen en andere cosmetische ellende

Follow my blog with Bloglovin

Het komt zelden voor dat ik wakker wordt van de wekker. Meestal ben ik allang wakker en is het geluid van de wekker alleen nog maar een bevestiging dat het tijd wordt eruit te gaan. Negen van de tien keer spring ik mijn bed uit en is mijn motor zonder problemen opgestart.

Vandaag wordt mijn droom ruw verstoord door het irritante geluid van de wekker. Ik ben er nog helemaal niet aan toe om wakker te worden. Mijn oogleden denken hier hetzelfde over en weigeren open te gaan. Op de tast vind ik Aaron die deze fase al eerder vanmorgen doorlopen heeft. Ook hij was liever even blijven liggen. Ik weet dat er maar één ding op zit. Ik zwiep mijn benen naar links en raak met de topjes van mijn tenen de koude grond. Ik ga zitten en rek me uit. Ik waggel naar de badkamer, zet de koude kraan open en plens koud water over mijn gezicht. Mijn oogleden zijn net dwarse pubers. Ze doen net alsof ze niets merken van het koude water en negeren mijn verzoek om open te gaan.

Ik zucht. Dit wordt “zo’n dag”. Een dag met leuke plannen, we gaan naar Ajax-Vitesse met mijn vader en daarna naar de bios met Rutger en ik loop daar rond als een soort mislukte zombie met dikke ogen en een hoofd dat niet mee wil werken. Zo’n dag waaraan je niet deelneemt; je bent  een soort toeschouwer waar ook nog eens de helft aan voorbij gaat. ‘Lekker dan!’ mompel ik tegen de spiegel. De spiegel geeft antwoord in de vorm van een spiegelbeeld dat me helemaal niet aanstaat. Ik kijk naar de spleetjes die mijn ogen moeten voorstellen en de bobbels die eronder hangen.

Ik werk op een marketingafdeling, maar dit weerhoudt me totaal niet om me door slimme marketingtrucs van andere bedrijven te laten verleiden. Zo heeft Garnier me laatst weer flink te pakken gehad. Garnier richt zich onder andere op weerloze vrouwen die last van wallen hebben met teksten zoals:

“Verfrissende anti-wallen en anti-kringen gel, met vochtafdrijvend extract van Indiase kastanje” vergezeld van dit plaatje:

Ik bedoel: je moet van goede huize komen om de Indiase kastanje te weerstaan! Ondanks dat ik weet dat de crème echt niet gaat helpen, dat het plaatje gewoon getekend is en dat het enige dat ervan slinkt mijn bankrekening is, koop ik het toch. ‘Je weet maar nooit. Straks helpt het toch.’ Heb ik in elk geval het gevoel dat ik er een beetje controle over heb. Want dat heb ik graag: controle.

Ik smeer het akelig dure goedje op mijn oogleden. Het plakt en het voelt alsof ik zojuist met een Pritt-stift over mijn oogleden heb gewreven. Mijn oogleden zinnen op wraak en het duurt dan ook niet lang voordat ze een heel vies spelletje met me gaan spelen. De spiertjes van mijn oogleden beginnen zachtjes te trillen. Ken je dat? Dat is een teken van vermoeidheid. ‘IK HEB GEEN TEKEN NODIG!’ Ik had zo ook wel in de gaten dat ik moe ben. ‘Grrrrr!’ Als er iets irritant is, is het wel een knipperend ooglid. Als ik iemand een knipoog wil geven, regel ik dat zelf wel. Mijn oogleden geven geen sjoege en gaan lekker door met hun bezigheid.

Niet alleen heb ik er flink de pest in, ook doemen er al negatieve scenario’s op. Ik voel gedachten opkomen zoals: ‘Oh, zul je zien dat het een voorbode van migraine is’ en ‘Dit gaat niet meer over vandaag, je kunt vast vanavond niet mee naar de bios.’

Ineens popt er een andere gedachte op: ‘Je zou deze week positief denken…’

‘Oh ja…’

Positief denken dus. Dus ik moet dit negatieve gedoe ombuigen naar een positieve situatie. Goed, daar gaan we dan:

‘Hallo lieve wallen! Wat fijn dat jullie er weer zijn! Ik heb jullie gemist! Jullie geven me immers de kans om in te zien dat het om het innerlijk gaat en niet om het uiterlijk! Als dank heb ik een heel duur goedje op jullie gesmeerd. Fijn he? Geniet er maar van. Dat doet Olaz ook.

Lieve oogleden van me: tril maar lekker door, hoor! Ik zal jullie niet in de weg staan. Laat je gaan! Het ergste dat er kan gebeuren is dat ik straks aangeklaagd wordt wegens seksuele intimidatie tegen een paar voetbalsupporters omdat ik de hele tijd naar ze loop te knipogen. Geeft niets hoor! Ik zie het gewoon positief. Waar kun je immers beter uitrusten dan in de gevangenis?

Lieve hersens van me: blijf maar gewoon lekker slapen, doe maar net alsof jullie er niet zijn vandaag. Ik had me verheugd op alle leuke dingen, maar het geeft niets hoor, dat ik er niet zo van kan genieten. Ik zie het gewoon positief. Aaron en mijn vader zeggen altijd dat ik veel praat, dus die hebben dan ook even rust. Dat gun ik ze gewoon. Dat ik nu hoofdpijn op voel komen, is ook niet erg, hoor. Dat zie ik gewoon positief. Het is goed om er af en toe bij stil te staan dat je een hoofd hebt.’

Helemaal niet moeilijk, dat positief denken.

Nieuwe uitdaging – een week positief denken!

Met een mini-stroopwafeltje in mijn mond, want het mag weer, schrijf ik deze blog over een nieuwe uitdaging die al een tijdje in mijn hoofd ronddwarrelt.

Achteruitrijbillen
In een vorig leven moet ik een zuidelijk type zijn geweest. En dan bedoel ik heel zuidelijk! Afrika bijvoorbeeld, alhoewel de Antillen beter zijn, Antillen rijmt namelijk mooi op billen. Ik schijn namelijk billen te hebben die niet echt passen bij de rest van mijn lichaam. Negerinnenbillen worden ze ook wel genoemd. Ik had ze al toen ik nog een klein meisje was. Toen vroegen klasgenootjes of ze mee mochten rijden op mijn achteruitrijbillen. Het heeft geen trauma opgeleverd, gelukkig. Daarnaast werd ik om mijn achterkant ook weleens vergeleken met Donald Duck. Het zou ook kunnen zijn dat de ooievaar met mij onderweg naar het zuiden was maar boven Nederland ontzettend jeuk kreeg waardoor ik hem ontglipt ben. Onderweg naar beneden is mijn pigment eraf gewapperd, maar mijn thermostaatinstellingen, temperament en mijn lichaamsvormen zijn heel zuidelijk gebleven. Zo kwam het dat er een klein meisje met wittige spriethaartjes in het bed van mijn ouders belandde. Of in de WC waar mijn moeder net met chloor bezig was geweest, dat verklaart nog beter mijn witte huid. Vraag me niet hoe ik door het plafond ben gevallen want dat kan ik je echt niet vertellen. Waarschijnlijk op dezelfde manier als Sinterklaas altijd naar binnen kwam.

Verkleumd temperament
Ik heb het echt altijd koud! Ik denk dat ik gemiddeld 300 uur per jaar aan het rillen ben en met blauwpaarse vingers door het leven ga. Als iedereen puft en zucht van de hitte ben ik helemaal blij. Mijn collega’s zien mij regelmatig met een soort poncho rondlopen. Ik probeer weleens stiekem de verwarming hoger te zetten, maar dat hebben ze altijd meteen door.

Zuidelijke types staan ook bekend om hun temperament. Blijkbaar is deze eigenschap erin blijven zitten, want ik kan me altijd vreselijk snel ergens over opwinden. Vooral over onrecht en oneerlijkheid. Of als dingen niet helemaal gaan zoals ik wil. Een irritante eigenschap, ik ben me ervan bewust. Denken in doemscenario’s is ook iets wat ik heel erg goed kan. Ik kan soms beren op de weg leggen, die helemaal (nog) niet nodig zijn. Voor de zekerheid, zeg maar. Dan liggen ze er vast voor het geval het nodig is. Niet zo vaak dus. Dan zou je denken, dat die wetenschap ervoor zorgt dat ik niet elke keer met die beesten loop te sjouwen, maar niets is minder waar.

Opgewonden beren
Die twee dingen: me minder snel opwinden over zaken én niet steeds beren op de weg leggen die ik beter los kan laten lopen, zou ik weleens willen ‘aanpakken’. Een week heel bewust omgaan met mijn gedachten. Dat klinkt een beetje raar, maar zo is het wel. Ik wil, elke keer als ik me begin op te winden, een soort time-out inlassen om die naderende gedachte om te buigen en elke keer als ik een beer in zijn nekvel wil grijpen, wil ik me afvragen of ik het beest niet lekker moet laten lopen.

Kortom: ik wil een week lang positiever denken. Niet meteen uitgaan van het ergste en me ook niet meteen opwinden. Heet dat niet relativeren?

Morgen is de eerste dag van mijn nieuwe uitdaging. Vandaag ga ik alvast een beetje oefenen…

Ik daag hierbij ook andere mensen uit om mee te doen… Waarom moet ik nu meteen aan mijn vader denken?

Dag 7 van week zonder snoep en vlees – dat moet gevierd worden!

Publicatie van dit bericht duurde even: we vierden vakantie in Drenthe en ik had even geen zin om te schrijven. Ook niet echt gezellig als ik de hele tijd zit te typen.

Mijn vader en Loes, de andere deelnemers aan de weddenschap, kwamen de laatste dag van de weddenschap gezellig bij ons op het vakantiepark waar we zaten. Superleuke dag gehad, wat blijkbaar ook prima kan zonder snoep en andere lekkere dingen.

Om half 11 ‘s morgens kwamen ze aan. Aaron en ik maakten koffie en ik pakte automatisch een pak koeken voor bij de koffie. Meteen weer teruggelegd, want het was immers nog niet toegestaan. Mijn vader en Loes hebben de weddenschap gewonnen. Het is ze gelukt niet te snoepen en te snacken (chips en nootjes). Gefeliciteerd! Ze hebben zelfs besloten nog even door te gaan.

gebak!

Op één uitzondering na…

We hebben ‘s avonds laat unaniem besloten dat de weddenschap ten einde was en dit gevierd met… een heerlijk gebakje.

Op naar de volgende uitdaging!! Ik heb er al weer één in mijn hoofd…

Dag 6 van week zonder snoep en vlees – de effecten

Mango vs Magnum
Vandaag ging hartstikke goed. Ja, ik had zeker trek in een lekkere Magnum, maar ik heb ‘m weerstaan. In plaats daarvan heb ik een Mango gegeten. Ook lekker en wel zo gezond.

Morgen is mijn laatste dag zonder snoep en vlees. Ook ik hang de vlag buiten, alleen om een andere reden.

Koninginnedag
Niet snoepen tijdens Koninginnedag… hoe hebben we het zo verzonnen? Op Koninginnedag hoor je aan die Bossche Bollen ‘look-a-likes’ maar dan in oranje met heel veel zachte, romige slagroom. Gelukkig zijn mijn vader en Loes, twee anderen deelnemers aan deze strijd, morgen ook bij ons. Kunnen we gezellig samen afzien. Misschien is het een idee, morgen de hele dag met (oranje) oogkleppen op te lopen om mezelf zo een beetje te ontzien?

Balans opmaken: wat zijn de effecten?
Jullie zijn natuurlijk razend benieuwd naar de effecten op mijn lichaam en geest van dit experiment? Te denken aan:

• platte buik
• glanzend haar
• stralende huid
• veeel meer energie.

Helaas… ik moet bekennen dat ik helemaal geen effect zie of voel. De eerste keer dat ik een week zonder snoep doorbracht, bemerkte ik wel degelijk verschil. Niet alleen door die bewuste snoeplozeweek, maar vooral doordat ik sindsdien veel en veel minder snoep eet. Ik heb écht veel meer energie, mijn buik is veel platter en mijn huid is veel mooier. Eerder had ik voorafgaand aan een ‘bepaalde’ periode in de maand weleens last van puistjes, maar die blijven nu meestal weg. En ik mis ze niet.

Meer eten door gebrek aan vlees
Ik merk geen effect op mijn lichaam doordat ik nu geen vlees eet. Aaron wel, hij merkte op dat ik echt veel meer eet. Betekent dit dan dat vlees vult en dat ik door het ontbreken ervan, de ruimte opvul door een extra bord eten te nemen? Hmmmm… eerder stond ik niet ‘s avonds laat nog boterhammen te smeren en had ik toch echt aan maximaal twee borden warm eten genoeg. Nu lijkt mijn maag wel een bodemloze put.

Bewust en met mate snoepen
Doordat ik niet veel meer snoepte, merk ik ook weinig verschil als ik snoep helemaal weglaat. Dit geeft mij in elk geval een goed gevoel bij het idee dat je best zo nu en dan wat lekkers kan eten. Eerder at ik uit gewoonte, verveling en troost en werkte ik zo een heel pak koekjes weg en at ik achteloos een zak drop leeg. Nu neem ik alleen wat lekkers als ik er ook echt zin in heb en als ik het ook echt lekker vindt. Geen gevulde koeken meer omdat het er nu eenmaal ligt. Geen slagroomgebak omdat er geen andere gebak is. Als je bewust en dus met mate snoept, zul je zien dat je je lichamelijk en geestelijk een stuk beter zult voelen.

Prima vleesvervanger
Rutger en Lisa: bedankt voor de tip voor de vleesvervanger  van Vivera! Ik heb gekozen voor de groenteschijf (ok, het waren er twee!).

Ze waren echt lekker!

Tip: je koopt Vivera bij de Coop of Albert Heijn.

Tot slot: zoek de verschillen:
Mijn bord eten en Aaron’s bord eten…

Dag 5 van week zonder snoep en vlees – hoezo verslaafd?

Er waren geen hormonen (in)actief die ik de schuld had kunnen geven van mijn dwangmatige verlangen naar iets waar suiker en e-nummers inzitten. Ik heb alle keukenkasten doorgezocht om te kijken of er iets inzat wat ik mocht hebben. Ik durf het bijna niet te zeggen…. Ik ben de auto ingestapt naar de supermarkt die…

… DICHTZAT!!!

Ik moest echt heel erg mijn best doen, niet toe te geven aan de verleiding, maar ik heb mijn ‘honger’ uiteindelijk gestild met twee boterhammen. Op naar dag 6…

… gesloten